Toepassing van titaniumdioxide in coatings

Titaandioxide wordt een wit pigment genoemd. Het heeft de kenmerken van een hoge brekingsindex, sterk achromatisch vermogen, groot dekvermogen, goede dispergeerbaarheid, hoge witheid en niet-toxiciteit. Het wordt veel gebruikt in de industrie van coatings, kunststoffen, inkten, papier, chemische vezels, keramiek, enz. Onder hen wordt de grootste hoeveelheid coating gebruikt, goed voor ongeveer 57% van de totale titaniumdioxide.

Coatings gemaakt van titaniumdioxide hebben heldere kleuren, een hoog dekvermogen, een sterk kleurvermogen, een lage dosering en vele varianten. Ze beschermen de stabiliteit van het medium, verbeteren de mechanische sterkte en hechting van de verffilm, voorkomen scheuren en beschermen tegen ultraviolette straling. en het binnendringen van vocht, waardoor de levensduur van de verffilm wordt verlengd. De kleurafstemming van bijna elk patroon in kleurrijke patroonverven is onlosmakelijk verbonden met titaniumdioxide.

Titaandioxide is het meest gebruikte witte pigment in coatings. De productie is goed voor meer dan 70% van de anorganische pigmenten, en het verbruik is verantwoordelijk voor 95,5% van het totale verbruik van witte pigmenten. Momenteel wordt ongeveer 60% van het titaniumdioxide in de wereld gebruikt om verschillende coatings te maken, vooral rutieltitaandioxide, waarvan het grootste deel wordt verbruikt door de coatingindustrie.

(1) Verf op waterbasis

Met coatings op waterbasis worden coatings bedoeld waarin de meeste vluchtige stoffen in de coatingformule water zijn. Met het vergroten van het milieubewustzijn van mensen en de steeds strengere milieuregels zijn coatings op waterbasis populair geworden. Net als coatings op oplosmiddelbasis moet titaniumdioxide een goede witheid en dispersie hebben, een hoog dekkend vermogen, kleuruitwissend vermogen en weersbestendigheid, en een laag onzuiverheidsgehalte.

Het grootste deel van het titaniumdioxide dat momenteel op de markt is, is titaniumdioxide voor algemeen gebruik, dat kan worden gebruikt in zowel coatings op oplosmiddelbasis als coatings op waterbasis. Er zijn echter essentiële verschillen tussen coatings op waterbasis en coatings op oplosmiddelbasis. Deze universele titaniumdioxiden. Het dispersie-effect van wit poeder in verf op waterbasis is niet erg goed. Om titaniumdioxide goed te laten dispergeren in verf op waterbasis, moet de oppervlaktebehandelingsmethode van titaniumdioxide daarom gericht worden gekozen.

(2) Poedercoating

Verschillende soorten coatings met verschillende toepassingen stellen verschillende eisen aan titaniumdioxide. Poedercoatings vereisen bijvoorbeeld het gebruik van rutieltitaandioxide met een goede dispersie. Anatase-titaandioxide heeft een laag achromatisch vermogen en een sterke fotochemische activiteit. Bij gebruik in poedercoatings is de coatingfilm gevoelig voor vergeling. Het met de zwavelzuurmethode geproduceerde rutieltitaandioxide heeft de voordelen van een gematigde prijs, goede dispersie, goede dekkracht en achromatisch vermogen, en is zeer geschikt voor poedercoatings binnenshuis. Titaandioxide voor poedercoatings voor buiten vereist echter naast dispersie- en dekkracht. Naast een goed achromatisch vermogen is ook een goede weersbestendigheid vereist. Daarom is titaandioxide voor poedercoatings voor buitengebruik over het algemeen rutiel-titaandioxide, geproduceerd met de chloridemethode.

(3) Architecturale coatings

Architecturale coatings moeten zuurbestendig, alkalibestendig, waterbestendig en vochtbestendig zijn en een goede hechting hebben op ruwe of gladde ondergronden. Naast de hierboven genoemde goede optische eigenschappen en pigmenteigenschappen, moet titaniumdioxide dat in architecturale coatings wordt gebruikt een hoge weersbestendigheid en sterke poederbestendigheid hebben, vooral voor architecturale coatings voor buitenmuren.